Πεκίνο, η πόλη των αντιθέσεων

Πεκίνο, η πόλη των αντιθέσεων

 






Αλεξάνδρα Παππά
 ,
14 Αυγούστου 2016

 

Το Πεκίνο είναι η πρωτεύουσα της Κίνας, μία αχανής πόλη 20 εκατομμυρίων κατοίκων, η δεύτερη σε πληθυσμό στην Κίνα μετά τη Σαγκάη. Τα πολεοδομικά μεγέθη (δρόμοι, γέφυρες, ουρανοξύστες, εμπορικά κέντρα, κλπ) ξεπερνούν κάθε φαντασία.

Η αλματώδης τεχνολογική πρόοδος των Κινέζων κατά τις 3 τελευταίες δεκαετίες, σε μεγάλο βαθμό επιτελέστηκε στο Πεκίνο. Περιφερειακά της πόλης δεκάδες εργοστάσια προϊόντων και ενέργειας λειτουργούν σε συνεχή βάση, υπενθυμίζοντας και στον πλέον αδαή ποιό είναι το καύσιμο που εξακολουθεί να τροφοδοτεί κατά τουλάχιστον 60% την οικονομία τους.

Η τεχνολογική έκρηξη έχει προσελκύσει πλήθος επενδυτών, γεγονός που το καθιστά μία πολυπολιτισμική πόλη, επιτρέποντας παράλληλα τη δημιουργία και εφαρμογή τεχνολογικών επιτευγμάτων και καινοτομιών  προς όφελος των παροικούντων, με παράλληλη ευημερία και βελτίωση της ποιότητας ζωής των με χαμηλό κόστος. Η τελευταία λέξη της τεχνολογίας αξιοποιείται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας. Επί παραδείγματι, επιτελείται χρήση και διακίνηση μόνο ηλεκτρονικού χρήματος ακόμα και στην απειροελάχιστη συναλλαγή, εκμηδενίζοντας την απαίτηση να κυκλοφορείς με μετρητά. Η χρήση ηλεκτρονικών βοηθημάτων και εφαρμογών, κινητών τηλεφώνων και tablets είναι από τις μεγαλύτερες σε παγκόσμια κλίμακα. Μπορείς να μετακινηθείς σε οποιοδήποτε μέρος της πόλης πάμφθηνα, με υπερσύγχρονο μετρό και αστικές συγκοινωνίες με άπειρες ανταποκρίσεις.

Η εκπαίδευση ενώνει την μακρόχρονη παιδεία και πολιτισμό με την τεχνολογία και την καινοτομία. Δεκάδες είναι τα πανεπιστημία σε όλο το εύρος της πόλης, αρκετά εκ των οποίων είναι παγκοσμίως γνωστά και διεθνώς αναγνωρισμένα, όπου οι χιλιάδες σπουδαστές, αρκετοί εκ των οποίων αλλοδαποί, συνδυάζουν τις αρχές του πολιτισμού με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας, διαμορφώντας και επανασχεδιάζοντας το πρόσωπο της Κίνας σε ημεδαπό και διεθνές περιβάλλον.

Τα ανωτέρω, σε συνδυασμό με τη μακρόχρονη έφεσή τους στο εμπόριο και στη διπλωματία, έχουν καταστήσει το Πεκίνο ένα κέντρο πολυεκατομμυριούχων, ο αριθμός των οποίων υπολείπεται, σε παγκόσμια κλίμακα, μόνο των αντίστοιχων της Μόσχας. Στον εργασιακό τους βίο συνήθως δουλεύουν σε ρυθμούς που ενίοτε θεωρούνται εξαντλητικοί από κάθε επίδοξο αλλοδαπό συνεργάτη τους. Είναι σύνηθες το φαινόμενο να βλέπεις ανθρώπους να τρέχουν στο δρόμο για να μη σπαταληθεί ούτε ένα δευτερόλεπτο. Ρυθμοί, συνθήκες και ωράρια μεγαλούπολης.

Είναι λοιπόν μία απλή βόλτα στους δρόμους (κεντρικούς, περιφερειακούς, εμπορικούς, πολυσύχναστους και μη) που αρκεί για να ανατραπούν όλα τα προηγούμενα. Έρχεσαι σε επαφή με την πόλη των τεράστιων αντιθέσεων, όπου η τελευταία λέξη της τεχνολογίας συνάντησε και έχει ενσωματωθεί πλήρως και αρμονικά σε μία παράδοση 3.000 ετών. Περπατάς και, ανεξαρτήτως ημέρας και ώρας, βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας να γυμνάζονται σε πάρκα, είτε ατομικά είτε ομαδικά. Ανθρώπους, ανεξαρτήτως μόρφωσης, να προσπαθούν να σε βοηθήσουν, ακόμα και αν δεν μιλάς τη γλώσσα ή τη διάλεκτό τους και αυτοί τη δική σου. Να συναναστρέφεσαι με τον ίδιο άνθρωπο που έτρεχε σε εξωπραγματικούς ρυθμούς πριν από 5 λεπτά και να μένεις άναυδος με την ηρεμία, τη γαλήνη και τη χαλάρωση ψυχής, νου και σώματος.

Παντού είναι εμφανής ο σεβασμός στις παραδόσεις, στην οικογένεια, στο συνάνθρωπο, στα ήθη, στα έθιμα, στον πολιτισμό τους. Συστήνεσαι ως Έλληνας και αμέσως βλέπεις σεβασμό και δέος στα μάτια τους που συναντούν εκπρόσωπο «του άλλου μεγάλου πολιτισμού στα δυτικά». Γνωρίζουν ότι η συζήτηση, ανεξαρτήτως θεματολογίας, δεν θα είναι επίπεδη και ρηχή, «αυστηρώς επαγγελματική» αλλά βαθειά, με ιστορική συνέπεια και συνέχεια, εποικοδομητική με καλοπροαίρετη διάθεση για επωφελή συνεργασία.

Φεύγεις από τα μεγάλα οικονομικά και εμπορικά κέντρα, τα οποία είναι πολλά σε αυτήν τη μεγαλούπολη, και βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Ένα ταξίδι στο παρελθόν. Όπως ο νεοαστός της Αθήνας που ξαφνικά ανακαλύπτει τα Αναφιώτικα, έτσι και εκεί, δύο οικοδομικά τετράγωνα μακρυά βρίσκεσαι στο Πεκίνο του 12ου, 13ου, 18ου, 19ου αιώνα. Δεν έχει σημασία πού θα σε βγάλει ο δρόμος, καθόσον η οικιστική τεχνοτροπία, το ύφος, η συνοικιακή ατμόσφαιρα παραμένουν αναλλοίωτα και ανεξίτηλα στο χρόνο. Βλέπεις τους κήπους, τους άπειρους ναούς, τα παλάτια και ξάφνου ανάμεσά τους ξεπηδούν παιδιά που παίζουν ξυπόλυτα στις αυλές, γηραιότεροι που πίνουν τσάι ή παίζουν κινέζικο σκάκι, γυναίκες που δημιουργούν πολύτεχνα και ιδιαιτέρως λεπτεπίλεπτα καλλιτεχνήματα. Ρυθμοί εντελώς χαλαροί, οι οποίοι δεν θυμίζουν τίποτα από την παρακείμενη υπερσύγχρονη πόλη.

Φυσικά επιβάλλεται μία επίσκεψη και σε όλα τα γνωστά τουριστικά μέρη. Απαγορευμένη Πόλη, πλατεία Τιεν Αν Μεν, το θερινό παλάτι, το Παλάτι του Παραδείσου, κλπ, κλπ, κλπ. Μόνο που θέλει το χρόνο του διότι τα μεγέθη είναι πρωτόγνωρα και οι αποστάσεις μεγάλες. Η Απαγορευμένη Πόλη, πχ, απαιτεί τουλάχιστον 6 με 7 ώρες απλά για να την περιδιαβείς.

Αναπόφευκτα, η περιήγηση ανοίγει την όρεξη...Για φαγητό λοιπόν! Τα δυτικού τύπου φαγητά βρίσκονται σε συγκεκριμένες περιοχές και συνήθως κοστίζουν ακριβά. Όμως γιατί να δοκιμάσεις πάλι τα ίδια σε ένα γαστρονομικό παράδεισο; Το Πεκίνο αποτελεί έναν άξιο εκπρόσωπο για να εντρυφήσεις σε ό,τι είδος γαστρονομικό πειρασμό επιθυμείς. Άπειρα είδη σούπας (οι κινέζοι τις υπερλατρεύουν), ρυζομακάρονα (noodles) σε πληθώρα παραλλαγών, φαγητά μαγειρεμένα σε μαντέμι, σε κάρβουνα, στον ατμό και, ως κορωνίδα, η παγκοσμίως ξακουστή «Πάπια Πεκίνου».

Συνοψίζοντας, το Πεκίνο αναμένει να το ανακαλύψετε, αποτελώντας μία εξαιρετική ταξιδιωτική επιλογή, καθόσον είναι αδιαμφισβήτητα ένας πόλος παγκόσμιας έλξης, λίκνο παγκόσμιου πολιτισμού, παιδείας και διπλωματίας εδώ και χιλιάδες χρόνια, ένα υπερσύγχρονο κέντρο τεχνολογίας, οικονομίας και εμπορίου, καθώς και ένας ιδιαίτερος γαστρονομικός προορισμός.

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο είναι πρωτότυπες του Δημήτρη Μπίτολα.